Świnka morska Mishpulin

W pewnym ładnym ogródku stała klatka. Była pełna wiórów i siana. W klatce tej mieszkała świnka morska. Nazywała się Mishpulin i była samcem. Miała brązowe, krzaczaste futerko, oczy brązowe jak czekolada i była bardzo leniwa.

Cały dzień tylko leżała i leżała w swoim domku. Kiedy czegoś chciała, zaczynała głośno gwizdać. Przeważnie tylko jadła, spała i tarzała się w swojej klatce. I stawała się coraz cięższa.

Mishpulin mieszkał w pobliżu królikarni. Bardzo zaprzyjaźnił się z królikami. Królikarnia i jego klatka były blisko siebie. Ogród, w którym mieszkali Miszpulin i króliki, należał do dziadka. Opiekował się nimi najlepiej jak potrafił. Gdy tylko jego pupil zagwizdał, dawał mu smakołyk. A Miszpulin często gwizdał.

Pewnej nocy, kiedy wszyscy spali, usłyszał dziwny dźwięk. Ostrożnie spojrzał na króliki z klatki, ale one szybko zasnęły. Mishpulin nadstawił swoje malutkie uszka i nasłuchiwał, co go obudziło. Najpierw usłyszał szuranie. Potem brzmiało to tak, jakby ktoś próbował dostać się do ich ogrodu. Jakby ktoś próbował wspiąć się przez płot.

Po chwili zobaczył, że ktoś skrada się po ich ogrodzie. Mishpulin nie ruszał się z miejsca i bał się. Ale potem zdał sobie sprawę, że to był złodziej i na pewno chciał ukraść króliki – jego przyjaciół. Najpierw próbował wstać i szybko przebiec przez klatkę. Chciał ją otworzyć i przestraszyć lub ugryźć złodzieja. Miał przecież wielkie zęby. Ale kiedy próbował się szybko poruszać, zabrakło mu tchu. Nie mógł nawet porządnie wstać, bo był tak przekarmiony i ciężki. W tym momencie był zły na siebie, że jest tak leniwy i ciężki, a teraz nie może nawet pomóc swoim przyjaciołom.

Ale nie chciał się poddać, więc pomyślał o tym, co może zrobić. I wtedy wpadł na pomysł. „O tak, mogę głośno zagwizdać. Dziadek zawsze mnie słyszy z domu. Jego też muszę teraz obudzić” – pomyślał. Wziął więc oddech i w momencie, gdy złodziej zbliżał się do królikarni, Miszpulin zagwizdał z całej siły. W czarnej ciemności i głębokiej nocy jego gwizd odbijał się niesamowitym echem.

Złodziej był przerażony. Natychmiast rozejrzał się, aby zobaczyć, co to było. Nie rozpoznał, że pisk pochodzi od świnki morskiej. A Mishpulin nie przestawał. Gwizdał i gwizdał. Króliki obudziły się i zaczęły dziko skakać i tupać w klatce. Dziadek obudził się i wyszedł na zewnątrz tak szybko, jak mógł, aby zobaczyć, co się dzieje. Rozpoznał, że jego świnka morska go woła.

Kiedy złodziej zobaczył, że wszyscy się obudzili i że dziadek go widzi, stchórzył i uciekł. Dziadek wyszedł na zewnątrz i obserwował z daleka, jak złodziej opuszcza ich ogród. Podbiegł do królikarni i sprawdził, czy nikogo nie brakuje. Następnie pogłaskał Miszpulina i bardzo go pochwalił za to, że się nie bał i obudził wszystkich swoim gwizdaniem. Mała świnka morska cieszyła się, że wszystko poszło dobrze.

Od tamtej nocy minęło trochę czasu. Ogród wygląda tak samo. Nadal są tam klatka i domek dla królików. Ale w klatce jest zupełnie inna świnka morska. Nadal jest odważna, futrzasta i ma brązowe oczy jak czekolada, ale nie jest już tak przekarmiona i leniwa. To wciąż ten sam Mishpulin, ale jest szczupły i szybki. Tej nocy, gdy przyszedł do nich złodziej, był niezadowolony, że ledwo może się ruszać. Od tamtej pory stara się to zmienić. Dziś Mishpulin jest szczęśliwą małą świnką morską, która potrafi skakać, bawić się i ratować wszystkich swoich przyjaciół.