Legenda o Jeziorze Leleskim

Działo się to na Mazurach przed wieloma wiekami. Mazury to kraina jezior większych i mniejszych, jezior, wokół których toczyło się życie.

I jest na Mazurach jedno jezioro, które Jeziorem Leleskim się nazywa. Dawniej zarządzał terenami wokół tego jeziora zły zarządca. W swej chciwości zabronił chłopom połowu ryb z jeziora.

Surowo karał tych, którzy zakaz łamali.

– Co do licha! – przeklął któregoś dnia pod nosem, kiedy jego sieci zostały wyłowione z połaci jeziora.

Były bowiem puste. Ani jedna ryba się nie złapała!

– Pewnie czar czarownice rzuciły! – stwierdził zły zarządca.

Niezadowolony z nieudanych połowów wybrał się do okolicznej miejscowości, aby tam dochodzenie przeprowadzić, by ustalić, która z kobiet mieszkających we wsi na jezioro czar rzuciła. W dochodzeniu miał mu pomóc kat.

Kat dwoił się i troił. I groźbą, i prośbą z kobietami próbował rozmawiać: do żadnych wniosków jednak nie doszedł. Dalej nie wiadomo było, czy to czar na jeziorze ciąży i kto mógłby być za niego odpowiedzialny.

Niezadowolony zły zarządca wezwał więc na pomoc nurka, aby sprawdził podwodne głębiny, czy ryby są w jeziorze. Nurek ani jednej ryby nie zobaczył!

Frustracja złego zarządcy rosła. Udał się po pomoc do czarownicy, co na odludziu mieszkała. Ale i ona mu nie pomogła, a wręcz go nastraszyła:

– Zginiesz marnie, człowieku, coś dobrym ludziom ryb pożałował! – wykrzyczała

Zły zarządca oddalił się zatem w pośpiechu.

Na drugi dzień postanowił wybrać się na polowanie, żeby trochę relaksu i rozrywki zaznać. Galopował na swoim koniu z bronią w ręku, kiedy niedźwiedź stanął im na drodze.

Koń się wystraszył i wbiegł do jeziora, skazując w ten sposób złego zarządcę na śmierć w wodnej otchłani.

Minęło kilka dni i ryby powróciły do jeziora. Zakaz łowienia wprowadzony przez złego zarządcę przestał obowiązywać. I nikt nigdy już podobnego zakazu nie wprowadzał.