Jak Basia spotkała niedźwiedzia

Za kilkoma wioskami i kilkoma rzekami był głęboki las. Rosły w nim drzewa iglaste i liściaste. W środku tego lasu znajdowało się koryto do karmienia, a w niewielkiej odległości od niego było miejsce do siedzenia. Rodzaj małego punktu obserwacyjnego, gdzie myśliwy udaje się, aby obserwować zwierzęta i mieć oko na to, co dzieje się w lesie.

W tym głębokim lesie dobry myśliwy i jego córka Basia opiekowali się zwierzętami. Codziennie chodzili razem do lasu. Uzupełniali siano w karmniku, naprawiali jego dach, a potem siedzieli razem, patrząc przez lornetkę w najdalsze zakątki lasu i rozmawiając cicho o zwierzętach, które widzieli.

Basia bardzo się cieszyła, że jej tata jest myśliwym. Powiedział jej, które zwierzęta są niebezpieczne, a których nie musi się obawiać. Nauczył ją, jak się nimi opiekować, dlatego Basia kochała las. Lubiła zapach sosnowych igieł, lubiła kłaść się na mchu i wyobrażać sobie różne rzeczy. Znała ten las na pamięć. Wiedziała, gdzie może chodzić, a gdzie ojciec jej zakazał.

Pewnego dnia, gdy byli na spacerze, Basia pobiegła za małą wiewiórką. Wiewiórka skakała coraz dalej i dalej po drzewach w głąb lasu, a Basia podążała za nią. Zupełnie zapomniała, że jest daleko od taty. Kiedy się odwróciła, nie zobaczyła ani punktu obserwacyjnego, ani karmnika. Rozejrzała się i szybko zdała sobie sprawę, że jest zbyt daleko. Znajdowała się w części lasu, gdzie było już niebezpiecznie. Stała na leśnej ścieżce, a wokół niej były tylko drzewa. Była samotna i zaczynała się bać, ale wiedziała, że musi być odważna i znaleźć swojego tatę.  Poszła więc leśną ścieżką.

Tymczasem po drugiej stronie lasu myśliwy szukał swojej córki. Biegł przez las i wołał:

– Basia, gdzie jesteś, słyszysz mnie?

Ale nie było odpowiedzi. Wtedy myśliwy szybko wspiął się na górę na punkt obserwacyjny, chwycił lornetkę i rozglądał się we wszystkich kierunkach. Miał nadzieję, że zobaczy swoją córkę. Już miał stracić nadzieję, gdy ją zobaczył. Szła w jego kierunku wąską leśną ścieżką wokół skały. Odetchnął z ulgą. Tak się cieszył, że ją znalazł.

Ale gdy tylko miał za nią podążyć, zobaczył niedźwiedzia idącego w jej kierunku w oddali na tej samej drodze. Droga była wąska. Wiedział, że Basia nie uniknie niedźwiedzia. I że nie ma dokąd pójść. Zamarł. Patrzył trzymając mocno lornetkę, oddychając szybko i bardzo się bojąc. Po chwili niedźwiedź podszedł do Basi. Stał tuż przed nią. Basia nie ruszyła się z miejsca. Starała się być spokojna, mimo że bardzo się bała. Spuściła oczy, aby pokazać, że nie chce skrzywdzić niedźwiedzia. Z daleka myśliwy zobaczył, jak niedźwiedź nagle wyciąga wielkie łapy w kierunku dziewczynki. Bardzo się o nią martwił, ale nie mógł nic zrobić. Basia nie ruszyła się z miejsca. Czuła, jak wielkie łapy podnoszą ją do góry. Niedźwiedź podniósł ją najdelikatniej jak potrafił i zaniósł na drugą stronę drogi. Postawił Basię na ziemi i kontynuował swoją wędrówkę. Basia z niedowierzaniem odwróciła się za niedźwiedziem. Nie rozumiała, co się stało. Jak to się stało, że nie skrzywdził jej, ale jej pomógł.

Myśliwy upuścił lornetkę i pobiegł na spotkanie z córką. Kiedy się spotkali, przytulili się do siebie, popłynęły im łzy szczęścia. Tata cieszył się, że jego córce nic się nie stało. Był też z niej dumny, że potrafiła się dobrze zachować, nawet gdy bardzo się bała. Basia nadal uwielbia chodzić do lasu i obserwować zwierzęta przez lornetkę. A przede wszystkim lubi uczyć się, jak traktować przyrodę i zwierzęta. Już wie, że kiedyś będzie mogła to wykorzystać.